OP WEG NAAR HERSTEL 

Binnenkort word ik opgenomen in een afkickkliniek. Het voelt vreemd om dat zo op te schrijven, alsof ik het zwart op wit moet bevestigen. Toch is het precies wat er gaat gebeuren, en ergens geeft dat ook rust. Ik heb lang gedacht dat me het zelf wel zou lukken, dat ik de controle weer terug kon pakken. Maar de werkelijkheid was anders. En nu is het tijd om mezelf die kans op herstel écht te geven. 

De gedachte aan de opname maakt me soms onrustig. Ik weet niet precies hoe het gaat zijn, hoe zwaar de dagen worden of welke confrontaties ik met mezelf ga krijgen. Toch overheerst er ook iets anders: hoop. Hoop dat ik stap voor stap weer dichter bij mezelf kom, zonder de verdoving en zonder de onrust die mijn verslaving me bracht. 

Wat me helpt, is het idee dat ik straks even uit mijn vertrouwde omgeving ben. Weg uit de chaos, weg van de prikkels die me steeds terugtrokken in oude patronen. De kliniek voelt als een soort pauzeknop. Een plek waar ik stil kan staan, terug kan kijken, maar vooral vooruit kan leren kijken. 

Het is spannend om deze stap te zetten. Maar ergens voel ik ook trots dat ik het ga doen. Ik kies voor mezelf. Voor mijn gezondheid. Voor een leven waarin ik weer aanwezig kan zijn, nuchter en helder. 

Misschien is het niet altijd makkelijk om dat vertrouwen vast te houden, maar diep vanbinnen weet ik dat dit de juiste weg is.  

Dit is mijn kans. En die ga ik grijpen.