in herstel – leven zonder verdoving

In herstel – leven zonder verdoving

Toen ik stopte met gebruiken, dacht ik dat herstel gewoon betekende: niet meer gebruiken. Punt. Geen drugs meer, en dan zou alles vanzelf beter gaan. Maar dat bleek een misverstand. Stoppen was pas het begin. 

Herstel gaat voor mij over veel meer dan alleen nuchter blijven. Het gaat over opnieuw leren leven – zonder verdoving, zonder wegvluchten, zonder mezelf steeds kwijt te raken. Het gaat over eerlijk durven kijken naar wie ik ben, wat ik voel, en wat ik jarenlang probeerde te vermijden. 

In herstel zijn betekent dat ik elke dag opnieuw moet kiezen. Kiezen om niet te gebruiken, maar ook kiezen om te voelen, te praten, hulp te vragen en mezelf toe te staan om mens te zijn. Soms lukt dat goed. Soms voelt het alsof ik op drijfzand loop. Maar elke dag die ik nuchter doorbreng, hoe zwaar ook, is een overwinning. 

Wat ik mooi vind aan herstel, is dat het me langzaam terugbrengt naar mezelf. Ik begin weer te ontdekken wat ik echt leuk vind, waar ik energie van krijg, en wie ik ben zonder middel. Dat gaat met vallen en opstaan, maar het is echt. Echt voelen, echt lachen, echt verdriet hebben – dat is nieuw voor mij. 

In herstel zijn betekent ook dat ik leer vergeven. Anderen, maar vooral mezelf. De fouten, de leugens, de pijn die ik veroorzaakt heb – ik leer ze niet langer gebruiken als wapens tegen mezelf, maar als lessen. 

Herstel is geen eindpunt. Het is een proces. Soms een gevecht, soms een ontdekking, soms gewoon een rustige dag waarop ik ademhaal en besef: ik leef nog, en ik ben op weg. 

Dat is voor mij herstel. Niet perfect zijn, maar aanwezig blijven. Niet ontkennen, maar voelen. Niet opgeven, maar doorgaan – één dag tegelijk. 

“Geloof zonder daad word mijn dood.”